Wzorzec rasy

Wzorzec FCI Nr 285 /24.05.2002/F

CHART HISZPAŃSKI
(Galgo español, Spanish Greyhound)

Kraj pochodzenia: Hiszpania.
Data publikacji obowiązujacego wzorca: 26.05.1982
Przeznaczenie: Pies, który poluje na zające w odkrytym terenie, kierując się wzrokiem. Niegdyś używany był także do polowania na inną zwierzynę, np. króliki, lisy, a nawet dziki; niemniej główna użytkowość rasy polega na polowaniu na zające w odkrytym terenie.
Klasyfikacja FCI: Grupa 10 – Charty
Sekcja 3 – Charty krótkowłose
Nie podlega próbom pracy.

Krótki rys historyczny

Galgo espagnol znany już był przez Starożytnych Rzymian, dlatego przypuszcza się, że zawędrował na półwysep Iberyjski znacznie wcześniej. Jest potomkiem dawnych chartów azjatyckich, które przystosowały się do urozmaiconego, stepowych i równinnych terenów Hiszpanii. W XVI, XVII i XVIII wieku był w dużych ilościach wywożony do innych krajów, jak Irlandia i Anglia. Chart hiszpański jest jednym z potomków charta angielskiego i ma z nim nadal wiele cech wspólnych. Cechy te posłużyły później do pracy selekcyjnej i aklimatyzacyjnej. Wśród autorów klasycznych warto podkreślić dzieło arcybiskupa Hita, który mówi: „Ruszający zając jest natychmiast łowiony przez charta…”. Świadczy to też o dawnej funkcji tej rasy.

Wygląd ogólny

Chart dobrego formatu, o długich liniach i długiej głowie, o zwartym kośćcu, głowie wąskiej i długiej, pojemnej klatce piersiowej, bardzo podkasanym brzuchu i bardzo długim ogonie. Kończyny tylne o prawidłowej postawie, muskularne. Włos krótki i delikatny lub twardy i półdługi.

Ważne proporcje

Budowa o długich liniach. Długość nieco większa od wysokości w kłębie. Preferowane są harmonijne i funkcjonalne proporcje, zarówno w statyce, jak i w ruchu.

Zachowanie/charakter

Charakter poważny, zachowuje się z rezerwą. Niemniej podczas polowania daje dowód dużej energii i porywczości.

Głowa

Proporcjonalna do ciała, długa, sucha i nie limfatyczna. Stosunek czaszki do kufy jak 5 : 6 (długość czaszki 5, długość kufy 6). Linie czaszki i kufy rozbieżne. Widziane z góry czaszka i kufa powinny być długie, jednolite, bez przesadnych wypukłości. Kufa długa i wąska.

Mózgoczaszka

Czaszka: Wąska, z profilu linie czaszki i kufy nieco rozbieżne. Szerokość czaszki nie powinna być większa do jej długości. Przez czaszkę biegnie dobrze zaznaczona w pierwszych 2/3 bruzda czołowa. Zatoki czołowe i grzebień potyliczny są zaledwie zaznaczone.
Stop: Łagodny, bardzo słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Wierzchołek nosa: Mały, wilgotny, śluzówka czarna.
Kufa: Długa, z profilu tworzy rozwartą linię z linią czaszki. Lekki garbonos. Grzbiet nosa wąski.
Wargi: Bardzo suche, warga górna dokładnie przykrywa wargę dolną. Spojenie warg niewidoczne. Cienkie, napięte, brzegi warg o ciemnych śluzówkach.
Szczęki/zęby: Zęby mocne, białe, zdrowe, zgryz nożycowy. Kły bardzo silnie rozwinięte, obecne wszystkie przedtrzonowce.
Oczy: Małe, ukośnie osadzone, kształtu migdałowego, najchętniej ciemne, koloru orzechowego. Spojrzenie spokojne, łagodne i z rezerwą.
Powieki: Skóra delikatna, brzegi powiek ciemne, bardzo ściśle przylegają do gałki ocznej.
Uszy: Szerokie u nasady, trójkątne, mięsiste w pierwszej 1/3, a delikatniejsze i cieńsze w stronę zaokrąglonego wierzchołka. Wysoko
osadzone. Kiedy pies ma napiętą uwagę uszy mogą być w 1/3 stojące z załamanymi końcami, skierowanym na boki. W spoczynku noszone są w kształcie płatka róży, przylegające do czaszki. Lekko naciągnięte sięgają prawie do spojenia warg.
Podniebienie: W kolorze błon śluzowych, bardzo wyraźnie zaznaczone marszczki podniebienne.

Szyja

Długa, na przekroju owalna, spłaszczona, smukła, mocna i giętka. Wąska w części bliższej czaszce, lekko rozszerza się w części tylnej. Górna linia szyi lekko wklęsła. Linia dolna prawie prosta z lekką wypukłością po środku.

Tułów

Prostokątny, silny i gibki. Wyraża siłę, zręczność i wytrzymałość. Klatka piersiowa pojemna; brzuch mocno podkasany.
Linia górna: Grzbiet lekko wklęsły, lędźwie lekko wypukłe, bez gwałtownych załamań, nie kołysze się w ruchu. Daje wrażenie dużej elastyczności.
Kłąb: Słabo zaznaczony.
Grzbiet: Prosty, długi, wyrazisty.
Lędźwie: Długie, mocne, niezbyt szerokie, góra linia łukowata. Mięśnie zwarte i długie dają wrażenie elastyczności i siły. Wysokość w części środkowej lędźwi może przekraczać wysokość w kłębie.
Zad: Długi, mocny, nieco spadzisty. Nachylenie w stosunku do linii poziomej przekracza 450.
Klatka piersiowa: Mocna, ale niezbyt szeroka, głęboka ale nie sięga do łokcia, bardzo długa od rękojeści mostka po żebra rzekome. Rękojeść mostka zaznaczona.
Żebra: Płaskie z szerokimi przestrzeniami międzyżebrowymi. Powinny być dobrze widoczne i zaznaczone. Obwód klatki piersiowej jest nieco większy od wysokości w kłębie.
Brzuch i boki: Brzuch gwałtownie podkasany od końca mostka. Fałdy kolanowe krótkie i suche. Słabizny długie.

Ogon

Mocny u nasady, nisko osadzony, stopniowo zwężający się ku końcowi, aż do cienkiego końca. Noszony prosto (między kończynami). Jest giętki i bardzo długi, sięga znacznie poniżej guza piętowego. W spoczynku zwisa z końcem sierpowato zakręconym, nieco nachylonym na bok. Pies może go także trzymać między nogami w ten sposób, że zakręcony koniec ogona prawie dotyka ziemi przednio od kończyn tylnych, jest to jedna z najbardziej typowych cech rasy.

Kończyny

Kończyny przednie o idealnej postawie, szczupłe, proste i równoległe. Śródręcze krótkie i delikatne. Łapa zajęcza.
Łopatki: Suche, krótkie, ukośne. Łopatka powinna być wyraźnie krótsza niż ramię.
Ramię: Długie, dłuższe od łopatki, bardzo silnie umięśnione, łokcie swobodne, choć dobrze przylegają do tułowia.
Przedramiona: Bardzo długie, proste i równoległe. Wyraźnie widoczny kościec i dobrze zaznaczone ścięgna. Opuszki nadgarstkowe silnie rozwinięte.
Śródręcze: Lekko ukośne, szczupłe i krótkie.
Łapy przednie: Zajęcze, palce zwarte, dobrze wysklepione. Paliczki długie i mocne. Opuszki podeszwowe twarde i dobrze rozwinięte. Błona między palcami umiarkowanie rozwinięta. Pazury dobrze rozwinięte.
Kątowanie: Kąt łopatkowo-ramienny 110 stopni. Kąt stawu łokciowego 130 stopni.
Kończyny tylne: Mocne, kościec wyraźnie widoczny, muskularny, mięśnie długie, dobrze rozwinięte. Postawa idealna z prawidłowym ukątowaniem. Guzy piętowe dobrze widoczne, śródstopie krótkie i pionowe. Łapy zajęcze, o palcach wysoko wysklepionych. Kończyny tylne powinny sprawiać wrażenie dużej siły napędowej i zręczności.
Uda: Bardzo mocne, długie, muskularne i napięte. Kość udowa możliwie jak najbardziej zbliżona do pozycji pionowej. Widziane z tyłu na pierwszy rzut oka widoczna jest wyraźnie zaznaczona muskulatura. Szerokie, spłaszczone i silne, długość uda wynosi 3 długości podudzia.
Podudzie: Bardzo długie, o wyraźnym, szczupłym kośćcu. Umięśnione w części górnej, mniej umięśnione w części dolnej, z wyraźnie widocznymi żyłami i ścięgnami.
Staw skokowy: dobrze zaznaczony, wyraźnie widoczne ścięgno Achillesa, które musi bardzo mocno rozwinięte.
Śródstopie: Szczupłe, krótkie, pionowo ustawione.
Łapy tylne: Zajęcze, takie same jak przednie.
Kątowanie: Kąt miedniczno-udowy 110 stopni. Kąt stawu kolanowego 130 stopni. Kąt stawu skokowego przekracza 140 stopni.

Chody

Typowe chody w naturze to galop. Kłus powinien być wydłużony, kończyny prowadzone nisko nad ziemią. Elastyczne i mocne. Nie ma tendencji do inochodu, ani do rzucania na boki

Skóra

W całości ściśle przylegająca do tułowia, mocna i elastyczna, koloru różowego. Śluzówki powinny być ciemne.

Okrywa włosowa

Włos: Zwarty bardzo cienki, krótki, gładki, porastający całą powierzchnię tułowia aż po przestrzenie międzypalcowe. Nieco dłuższy na tylnej części ud. Odmiana szorstkowłosa ma włos twardszy i dłuższy, ale cechy te mogą być zmienne, zawsze jednak równomiernie rozmieszczony na całości tułowia z tendencją do tworzenia brody i wąsów na kufie, oraz brwi i kosmyka na głowie.
Umaszczenie: Wszystkie maści są dopuszczalne. Za najbardziej typowe uważane są następujące maści, wymienione w kolejności preferencji:

  • Płowe i pręgowane mniej lub bardziej ciemno, dobrze
    pigmentowane.
  • Czarne.
  • Z łatami czarnymi, ciemnymi i jasnymi.
  • Kasztanowe.
  • Cynamonowe.
  • Żółte.
  • Czerwone.
  • Białe.
  • Z białymi znaczeniami i łaciate.

Wielkość

Wysokość w kłębie:
psy 62 do 70 cm
suki 60 do 68 cm

U osobników o idealnych proporcjach dopuszczalne jest przekroczenie limitu o 2 cm w górę.

Wady

Wszelkie rozbieżności z powyższym wzorcem powinny być uważane za wady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia.

Wady lekkie

  • Głowa nieco szeroka lub słabo rzeźbiona.
  • Profil kufy prosty, kufa spiczasta.
  • Wyraźnie widoczne skronie.
  • Brak jednego dowolnego przedtrzonowca.
  • Zgryz cęgowy.
  • Ogon nieco krótki, sięgający niewiele poza staw skokowy.
  • Blizny i skaleczenia w sezonie polowań.

Wady poważne

  • Duża głowa.
  • Czaszka nadmiernie szeroka i spiczasta kufa.
  • Stop bardzo wyraźnie zaznaczony.
  • Równoległe osie czaszki i kufy.
  • Wyraźne fafle i podgardle.
  • Umiarkowany tyłozgryz.
  • Brak kłów nie spowodowany wypadkiem.
  • Oczy jasne, okrągłe, wydatne lub wyłupiaste.
  • Ektropium i entropium.
  • Uszy krótkie, stojące lub małe.
  • Szyja krótka, okrągła.
  • Linia grzbietu łęgowata.
  • Wysokość w lędźwiach mniejsza od wysokości w kłębie.
  • Zad krótki, okrągły lub mało skośny.
  • Niedostatecznie duży obwód klatki piersiowej.
  • Żebra beczkowate.
  • Boki krótkie.
  • Muskulatura bardzo okrągła, mało wydłużona.
  • Nieprawidłowe postawy kończyn.
  • Palce niewystarczająco zwarte.
  • Krowia postawa stawów skokowych.
  • Opuszki podeszwowe słabo.
  • Amputacje uszu i ogona.
  • Sylwetka ciężka, gruba, nie sprężysta.
  • Niezrównoważony charakter.

Wady dyskwalifikujące

  • Brak typu.
  • Rozłupany nos.
  • Wyraźny przodozgryz lub tyłozgryz.
  • Linia górna bardzo szeroka, płaska, prosta.
  • Klatka piersiowa sięgająca daleko poniżej łokcia.
  • Wszelkie inne cechy typu wskazujące na krzyżówkę.
  • Albinizm.

UWAGA:
Samce muszą mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny.

źródło:
Baza wzorców ras Związku Kynologicznego w Polsce
www.zkwp.pl/zg/wzorce/285.pdf